Zaburzenie lękowe uogólnione – objawy, przyczyny i leczenie

Uogólnione zaburzenie lękowe to jedna z częstszych trudności, z jakimi zgłaszają się osoby do gabinetu. Charakteryzuje się przewlekłym, nadmiernym zamartwianiem się. Co więcej, lęk nie dotyczy jednej konkretnej sytuacji. Raczej obejmuje wiele obszarów życia jednocześnie. W efekcie codzienne funkcjonowanie staje się wyczerpujące.

Osoby zmagające się z tym problemem często słyszą, że „za bardzo się przejmują”. Jednak dla nich lęk jest realnym doświadczeniem. Nie jest wyborem. Nie jest też oznaką słabości.

Uogólnione zaburzenie lękowe – najczęstsze objawy

Objawy mogą mieć charakter psychiczny i somatyczny. Często współwystępują.Do objawów psychicznych należą między innymi: ciągłe zamartwianie się, trudność z zatrzymaniem myśli, poczucie napięcia, drażliwość oraz trudności z koncentracją. Z kolei objawy fizyczne mogą obejmować: napięcie mięśni, bóle głowy, problemy żołądkowe, kołatanie serca oraz zaburzenia snu.

Co istotne, lęk często utrzymuje się nawet wtedy, gdy obiektywnie „wszystko jest w porządku”. Właśnie to bywa najbardziej frustrujące. Dodatkowo wiele osób próbuje kontrolować lęk poprzez ciągłe analizowanie. Niestety zwykle nasila to objawy.

Jakie są przyczyny?

Uogólnione zaburzenie lękowe nie ma jednej przyczyny. Najczęściej jest efektem współdziałania wielu czynników.

Znaczenie mają predyspozycje biologiczne. Istotne są także doświadczenia z dzieciństwa, na przykład chroniczny stres lub brak poczucia bezpieczeństwa. Ponadto ważną rolę odgrywają schematy myślenia. Osoby z tym zaburzeniem często przewidują najgorsze scenariusze. Mają także silną potrzebę kontroli.

Nie bez znaczenia są aktualne obciążenia życiowe. Przewlekły stres może „uruchomić” objawy.

Jak wygląda leczenie?

Najlepiej przebadaną metodą leczenia jest psychoterapia. Szczególnie skuteczna bywa terapia poznawczo-behawioralna.

Podczas terapii osoba uczy się rozpoznawać swoje myśli lękowe. Następnie pracuje nad ich modyfikacją. Równolegle rozwija umiejętności regulowania napięcia. Często wprowadza się techniki relaksacyjne. Pomocna bywa także praca z oddechem.

W niektórych przypadkach stosuje się farmakoterapię. Zawsze powinna być prowadzona przez lekarza psychiatrę.

Najlepsze efekty daje połączenie terapii i, jeśli potrzeba, leków.

Czy z uogólnionym zaburzeniem lękowym można normalnie żyć?

Uogólnione zaburzenie lękowe jest trudne. Jednak jest także zaburzeniem, które dobrze reaguje na leczenie. Wiele osób doświadcza znaczącej poprawy. Uczą się rozumieć swoje reakcje. Zyskują narzędzia do radzenia sobie z napięciem.

Co ważne, celem terapii nie jest całkowite wyeliminowanie lęku. Lęk jest naturalną emocją. Celem jest odzyskanie wpływu.

Jeśli podejrzewasz u siebie uogólnione zaburzenie lękowe, warto skonsultować się z psychologiem lub psychoterapeutą. Rozmowa może być pierwszym krokiem do zmiany. Nie musisz radzić sobie z tym samodzielnie.